طول عمر سنگ سنباده عامل اصلی مؤثر بر راندمان و هزینه سنگ زنی است. طول عمر سنگ سنباده نه تنها به کیفیت و مشخصات خود آن بستگی دارد، بلکه به کل فرآیند از انتخاب تا استفاده و نگهداری نیز وابسته است. درک جامع از عوامل مختلف مؤثر بر عمر سنگ سنباده می‌تواند به کاربران کمک کند تا مزایای اقتصادی پردازش را به طور قابل توجهی افزایش دهند.

دانه های ساینده "دندان های" سنگ سنباده هستند و سازگاری آنها با ماده قطعه کار مستقیماً بر طول عمر سنگ تأثیر می گذارد. اگر سختی ساینده خیلی کم باشد، سنگ خیلی سریع فرسوده می شود؛ اگر سختی خیلی زیاد باشد، اگرچه سنگ کندتر فرسوده می شود، اما ممکن است منجر به خرد شدن ریز یا جدا شدن زودرس از چسب شود. به عنوان مثال، هنگام سنگ زنی فولاد معمولی، آلومینای ذوب شده قهوه ای با چقرمگی بهتر معمولاً طول عمر بیشتری نسبت به آلومینای ذوب شده سفید دارد؛ برای چدن، باید از ساینده های کاربید سیلیکون با سختی مناسب استفاده کرد.

اگر اندازه دانه خیلی درشت باشد، دانه های ساینده منفرد تحت تنش بالایی قرار می گیرند و ممکن است به طور کامل از چسب جدا شوند. برعکس، اندازه دانه ریزتر فضای پاکسازی تراشه را کاهش می دهد و منجر به گرفتگی و کندی مکرر می شود که طول عمر مؤثر را کوتاه می کند. با فرض رعایت الزامات کیفیت سطح، انتخاب اندازه دانه درشت تر به طور کلی یک روش مؤثر برای افزایش عمر مفید است.

سختی تعیین می کند که آیا دانه های ساینده "در زمان مناسب" یا "زودرس" یا "لجبازانه" جدا می شوند. سنگی که خیلی نرم است باعث می شود دانه ها قبل از اینکه بتوانند به طور مؤثر عمل کنند جدا شوند و در نتیجه طول عمر کوتاهی داشته باشد؛ برعکس، سنگی که خیلی سخت است باعث می شود دانه ها حتی پس از کند شدن کامل به هم بچسبند و آنها را عملاً بی اثر کند. سناریوی ایده آل این است که دانه ها پس از سایش متوسط به طور طبیعی جدا شوند و دانه های ساینده تازه و تیز را نمایان کنند.

ساختار مستقیماً بر "قابلیت خود تمیز شوندگی" سنگ سنباده تأثیر می گذارد. ساختار شل، فضای پاکسازی تراشه کافی و عملکرد قوی ضد گرفتگی را فراهم می کند و در نتیجه عمر مفید طولانی تری هنگام سنگ زنی مواد چسبنده دارد؛ برعکس، ساختار متراکم مقاومت سایشی بالایی را ارائه می دهد اما در صورت گرفتگی، خطر خرابی زودرس را دارد. برای اکثر مواد، ساختار متوسط تعادل بهتری بین طول عمر و عملکرد ایجاد می کند.